Ιστορία χωρίς όνομα
Guess who back?! Miss me?! Πάει μια βδομάδα από το τελευταίο άρθρο και η αλήθεια είναι ότι πέρασε χωρίς καν να το καταλάβω...και δυστυχώς για μένα τώρα πρέπει να βρω κάτι να γράψω, όχι επειδή θα γκρινιάζει η αρχισυνάκτρια μου (ναι ρε, έχουμε αρχισυντάκτη είμαστε σοβαρό μπλογκ) αλλά προκειμένου να ικανοποιήσω τις πνευματικές σας ανάγκες και να καθυσηχάσω την ανυπομονησία που είμαι σίγουρος ότι έχετε κάθε φορά που περιμένετε μέχρι να γράψω κάτι καινούργιο...Μπορεί να μη μου το έχετε πει ή κάτι τέτοιο, αλλά ξέρω ότι την έχετε...ή τουλάχιστον έτσι φαντάζομαι!!! Anyhow, ήρθε η στιγμή της αλήθειας και έτσι βρίσκομαι πάλι εδώ προσπαθώντας να αποτυπώσω σκέψεις σε κείμενο για σένα φίλε αναγνώστη (ναι αυτό το άρθρο είναι αφιερωμένο σε σένα που μας τιμάς και μας διαβάζεις, thank you by the way) και να γεμίσω σελίδες..(εφτά σειρές ήδη, λίγο ακόμα και τα καταφέραμε)....Για να δούμε λοιπόν, τι έχουμε στο οπλοστάσιο...μουσική σας έχω ήδη ταράξει με αρκετές πληροφορίες, ώστε να κάνετε παράπονα -εσείς χάνετε να ξέρετε-, βιώματα ίσως αν μου έρθει καμιά καλή ιστορία, σειρές το έχω κάνει ήδη, ταινίες θα σας ταράξω στα fun facts και δε το θέλετε....πφφφφ είστε και δύσκολο κοινό... Λοιπόν, μιας και η ώρα είναι περασμένη και όπως λένε τίποτα καλό δε συμβαίνει μετά τις 2 το χάραμα, πάμε να πούμε μια ιστορία για καληνύχτα για έσενα και πάλι φίλε αναγνώστη που διαβάζεις αυτό το κείμενο τρώγωντας το πρωινό σου.....
Fade in δεν υπάρχει, αυτά στο Dan Brown, πάμε κατευθείαν στο ζουμί.
Η ιστορία βρίσκει τέσσερις φίλους, συμφοιτητές στην τελευταία, θεωρητικά, εξεταστική των προπτυχιακών σπουδών τους....Και οι τέσσερις, ήταν από τους καλύτερους στο τμήμα τους και μάλιστα πολλοί καθηγητές τους εκτιμούσαν... Εξεταστική λοιπόν, θέλουν 3 μαθήματα προκειμένου να πάρουν πτυχίο, 2 δύσκολα μαθήματα και ένα αντικειμενικά εύκολο, το οποίο δε χρειαζόταν καν διάβασμα... Οι ήρωες μας, κάθονται διαβάζουν για μερόνυχτα εκείνα τα δύο δύσκολα μαθήματα, τα οποία και δίνουν και παιρνούν. Ως εκ τούτου και ως ανταμοιβή για αυτή τους την προσπάθεια, αποφασίζουν να βγούνε έξω και να το γιορτάσουν...το βράδυ προτού προσέλθουν για να δώσουν και το τελευταίο μάθημα, εκείνο το εύκολο...Έξω λοιπόν, σε ένα μαγαζί, ξεκινάνε να πίνουν, να χορεύουν και να διασκεδάζουν γενικά....Το ένα σφηνάκι έφερνε το άλλο (η ιστορία διαδραματίζεται την περίοδο του Παλιού καλού ΠΑΣΟΚ), το ένα ποτό διαδέχονταν το επόμενο και το αποτέλεσμα ήταν το επόμενο πρωί, κάνενας από τους τέσσερις να μην παρουσιαστεί στην εξέταση...Άφου συνέρχονται και συνειδητοποιούν τι έχει συμβεί, αποφασίζουν να επικοινωνήσουν με τον καθηγητή προκείμενου να δουν αν μπορούν να δώσουν μια άλλη μέρα, καθώς πτυχίο είναι αυτό... Επικοινωνούν λοιπόν και ο καθηγητής απορημένος που δεν είδε τους τέσσερις καλύτερους του φοιτητές στην εξέταση τους, ρώταει τι συνέβη; Εκείνοι του απαντάνε ότι ερχόμενοι στη σχολή έσκασε το λάστιχο του αυτοκινήτου τους και για αυτό καθυστέρησαν και δεν εμφανίστηκαν ποτέ...Δείχνοντας κατανόηση, ο καθηγητής τους λέει να έρθουν την επόμενη μέρα στο γραφείο του προκειμένου να εξεταστούν για το μάθημα...Φτάνουν λοιπόν, οι τέσσερις φίλοι μας, την επομένη στο γραφείο και ο καθηγητής τους χωρίζει σε τέσσερις διαφορετικές αίθουσες δίνοντας στον καθένα από μια κόλλα χαρτί με μία και μόνο ερώτηση να απαντήσουν η οποία έλεγε...
Ποιο λάστιχο του αυτοκινήτου έσκασε χτες;;;
Υ.Γ. Για να πεις ψέματα, πρέπει να ξέρεις όλη την αλήθεια.
Υ.Γ.2 Μάλλον θα επιστρέψω στα παλιά καλά κείμενα όπου σας ζάλιζα με μουσικές πληροφορίες για θέματα που δε σας ενδιέφεραν...Έχω την εντύπωση πως τα καταφέρνω καλύτερα σε αυτά.
Guess who back?! Miss me?! Πάει μια βδομάδα από το τελευταίο άρθρο και η αλήθεια είναι ότι πέρασε χωρίς καν να το καταλάβω...και δυστυχώς για μένα τώρα πρέπει να βρω κάτι να γράψω, όχι επειδή θα γκρινιάζει η αρχισυνάκτρια μου (ναι ρε, έχουμε αρχισυντάκτη είμαστε σοβαρό μπλογκ) αλλά προκειμένου να ικανοποιήσω τις πνευματικές σας ανάγκες και να καθυσηχάσω την ανυπομονησία που είμαι σίγουρος ότι έχετε κάθε φορά που περιμένετε μέχρι να γράψω κάτι καινούργιο...Μπορεί να μη μου το έχετε πει ή κάτι τέτοιο, αλλά ξέρω ότι την έχετε...ή τουλάχιστον έτσι φαντάζομαι!!! Anyhow, ήρθε η στιγμή της αλήθειας και έτσι βρίσκομαι πάλι εδώ προσπαθώντας να αποτυπώσω σκέψεις σε κείμενο για σένα φίλε αναγνώστη (ναι αυτό το άρθρο είναι αφιερωμένο σε σένα που μας τιμάς και μας διαβάζεις, thank you by the way) και να γεμίσω σελίδες..(εφτά σειρές ήδη, λίγο ακόμα και τα καταφέραμε)....Για να δούμε λοιπόν, τι έχουμε στο οπλοστάσιο...μουσική σας έχω ήδη ταράξει με αρκετές πληροφορίες, ώστε να κάνετε παράπονα -εσείς χάνετε να ξέρετε-, βιώματα ίσως αν μου έρθει καμιά καλή ιστορία, σειρές το έχω κάνει ήδη, ταινίες θα σας ταράξω στα fun facts και δε το θέλετε....πφφφφ είστε και δύσκολο κοινό... Λοιπόν, μιας και η ώρα είναι περασμένη και όπως λένε τίποτα καλό δε συμβαίνει μετά τις 2 το χάραμα, πάμε να πούμε μια ιστορία για καληνύχτα για έσενα και πάλι φίλε αναγνώστη που διαβάζεις αυτό το κείμενο τρώγωντας το πρωινό σου.....
Fade in δεν υπάρχει, αυτά στο Dan Brown, πάμε κατευθείαν στο ζουμί.
Η ιστορία βρίσκει τέσσερις φίλους, συμφοιτητές στην τελευταία, θεωρητικά, εξεταστική των προπτυχιακών σπουδών τους....Και οι τέσσερις, ήταν από τους καλύτερους στο τμήμα τους και μάλιστα πολλοί καθηγητές τους εκτιμούσαν... Εξεταστική λοιπόν, θέλουν 3 μαθήματα προκειμένου να πάρουν πτυχίο, 2 δύσκολα μαθήματα και ένα αντικειμενικά εύκολο, το οποίο δε χρειαζόταν καν διάβασμα... Οι ήρωες μας, κάθονται διαβάζουν για μερόνυχτα εκείνα τα δύο δύσκολα μαθήματα, τα οποία και δίνουν και παιρνούν. Ως εκ τούτου και ως ανταμοιβή για αυτή τους την προσπάθεια, αποφασίζουν να βγούνε έξω και να το γιορτάσουν...το βράδυ προτού προσέλθουν για να δώσουν και το τελευταίο μάθημα, εκείνο το εύκολο...Έξω λοιπόν, σε ένα μαγαζί, ξεκινάνε να πίνουν, να χορεύουν και να διασκεδάζουν γενικά....Το ένα σφηνάκι έφερνε το άλλο (η ιστορία διαδραματίζεται την περίοδο του Παλιού καλού ΠΑΣΟΚ), το ένα ποτό διαδέχονταν το επόμενο και το αποτέλεσμα ήταν το επόμενο πρωί, κάνενας από τους τέσσερις να μην παρουσιαστεί στην εξέταση...Άφου συνέρχονται και συνειδητοποιούν τι έχει συμβεί, αποφασίζουν να επικοινωνήσουν με τον καθηγητή προκείμενου να δουν αν μπορούν να δώσουν μια άλλη μέρα, καθώς πτυχίο είναι αυτό... Επικοινωνούν λοιπόν και ο καθηγητής απορημένος που δεν είδε τους τέσσερις καλύτερους του φοιτητές στην εξέταση τους, ρώταει τι συνέβη; Εκείνοι του απαντάνε ότι ερχόμενοι στη σχολή έσκασε το λάστιχο του αυτοκινήτου τους και για αυτό καθυστέρησαν και δεν εμφανίστηκαν ποτέ...Δείχνοντας κατανόηση, ο καθηγητής τους λέει να έρθουν την επόμενη μέρα στο γραφείο του προκειμένου να εξεταστούν για το μάθημα...Φτάνουν λοιπόν, οι τέσσερις φίλοι μας, την επομένη στο γραφείο και ο καθηγητής τους χωρίζει σε τέσσερις διαφορετικές αίθουσες δίνοντας στον καθένα από μια κόλλα χαρτί με μία και μόνο ερώτηση να απαντήσουν η οποία έλεγε...
Ποιο λάστιχο του αυτοκινήτου έσκασε χτες;;;
Υ.Γ. Για να πεις ψέματα, πρέπει να ξέρεις όλη την αλήθεια.
Υ.Γ.2 Μάλλον θα επιστρέψω στα παλιά καλά κείμενα όπου σας ζάλιζα με μουσικές πληροφορίες για θέματα που δε σας ενδιέφεραν...Έχω την εντύπωση πως τα καταφέρνω καλύτερα σε αυτά.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου