Αναρτήσεις

Γεια σου όμορφη, τι κάνεις;

  Σου γράφω για να σου πω το πόσο μου έλειψες. Έχει περάσει τόσο πολύς καιρός από τη τελευταία φορά που είμασταν μαζί, που μου φαίνονται αιώνες. Τόσο πολύς καιρός από τη τελευταία μας βόλτα, τότε που βαριόμουν και σε πήρα και γυρίσαμε όλη την Αθήνα. Από τη τελευταία φορά που δεν ήθελα να γυρίσω ακόμα σπίτι γιατί περνούσα καλά μαζί σου και έτσι πήγαμε περιφερειακά, για να καθίσουμε λίγο ακόμα μαζί, να απολαύσουμε τη νύχτα και το αεράκι της. Τόσο πολύς καιρός.

  Και τώρα απλά έχεις φύγει. Έχεις φύγει γιατί κάποιοι άλλοι το αποφάσισαν και για τους δυο μας και κανείς από τους δύο μας δε ξέρει πότε θα ξανασυναντηθούμε. Όλοι μας λένε σε λίγες μέρες και οι λίγες μέρες περνάνε και γίνονται στο τέλος της εβδομάδας και εκείνο έρχεται και γίνεται στο τέλος του μήνα. Και έχουν περάσει πολλοί μήνες και ακόμα τίποτα. Και δυστυχώς θα περάσουν και άλλοι, πολλοί ακόμα. Βλέπεις θα χρειαστεί να λείψω για κάποιο διάστημα. Θα βρίσκομαι μακριά και δε θα μπορώ να έρχομαι να σε βλ…

ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΕ ΕΡΩΤΕΥΤΗΚΑ

Αν σας δινόταν η επιλογή ανάμεσα σε ανθρώπους που σιγά σιγά , με έναν μοναδικό δικό τους τρόπο, χωρίς εσείς καν να το συνειδητοποιήσετε ερχόντουσαν στην ζωή σας, και τώρα μόνο που το σκέφτεστε ξέρετε πως σας κάνουν να γελάτε, πλέον είναι δίπλα σας στα δύσκολα, τώρα πια τα βράδια σας τους σκέφτεστε πριν κοιμηθείτε, όταν βρίσκεστε μαζί τους έστω και απλώς στον ίδιο χώρο νιώθετε λίγο πιο γεμάτοι, νιώθετε λίγο πιο ολοκληρωμένοι. Και με τον ίδιο αυτόν δικό τους τρόπο μπαίνουν και στην καρδιά σας τόσο ήσυχα και αθόρυβα που σαν να ξυπνάτε από κάποιο όνειρο μια μέρα καταλαβαίνετε πόσο σημαντικοί είναι για εσάς , πόσο πολύ τους χρειάζεστε διπλά σας για να περπατήσετε η ακόμα καλυτέρα να πούμε πως τώρα ξαφνικά γνωρίζετε πόσο πολύ τους έχετε ερωτευθεί. Η να διαλέξετε ανάμεσα σε ανθρώπους που έρχονται σαν σίφουνες και ταράζουν την ζωή σας από την πρώτη στιγμή, το πρώτο τους βλέμμα. Σας κάνουν να νιώθετε πως όλο το σύμπαν και η ισορροπία του διαταράχθηκαν Μέσα σε ένα δευτερόλεπτο. Ο κόσμος ολόκληρο…
Up the irons !!! Πήγαμε Maiden και ακόμα δεν έχουμε συνέλθει.

  Έχουν περάσει 3 μέρες από τη καλύτερη μέταλ συναυλία που έγινε ποτέ στην Ελλάδα και ακόμα δεν έχουμε συνέλθει. Στις 20 Ιουλίου, οι Iron Maiden έπαιξαν μπροστά στο ελληνικό κοινό στα πλαίσια του Rockwave Festival και ήταν απολαυστικότατοι. Ήμασταν εκεί και αυτές είναι η εντυπώσεις μας. Παρένθεση, το άρθρο αυτό θα αφορά μόνο την εμφάνιση των Maiden χωρίς ωστόσο να σημαίνει ότι τα υπόλοιπα συγκροτήματα ήταν άσχημα, το αντίθετο μάλιστα. 
  Αν και το πρόγραμμα έλεγε πως ο Eddie και η παρέα του θα εμφανιστούν στις 9.30 μ.μ., υπήρξε καθυστέρηση περίπου μισής ώρας για το λόγο ότι ακόμα ερχόταν κόσμος προκειμένου να τους ακούσει. Σύμφωνα με το τραγουδιστή του συγκροτήματος Bruce Dickinson, στο Terra Vibe Park υπήρχε περίπου 40.000! κόσμος, αριθμός ρεκός για μέταλ συναυλία στη χώρα μας. Καμία άλλη μέταλ μπάντα δε το έχει καταφέρει αυτό και θεωρώ πως οι Maiden με το live που έκαναν, αξίζουν να  κατέχουν αυτή τη πρωτιά.
  Προσωπικά.…
True Story: Ελλάς το μεγαλείο σου.

  Αγαπητέ αναγνώστη, σου έλειψαν οι ιστορίες μου και το ξέρουμε και οι δύο πολύ καλά. Για αυτό ήρθε η ώρα για ένα ακόμα true story...
  Όπως λοιπόν γνωρίζετε, οι αρθρογράφοι αυτού εδώ του ταπεινού μπλογκ, που κάποτε η google θα χρυσοπληρώνει για να αγοράσει, είναι και άντρες και γυναίκες. Ένας εκ των ανδρών λοιπόν, ο γραφών συγκεκριμένα, για κάποιο λόγο το Σεπτέμβρη θα πάει να υπηρετήσει τη μαμά πατρίδα (θα μπορείτε λοιπόν κοιμάστε με ξεκλείδωτες τις πόρτες και να τρέχετε γυμνοί στη πλατεία Βάθης, νιώθωντας απόλυτη ασφάλεια εκείνη την περίοδο, αφού... θα λείπω από την Αθήνα). Πέρα λοιπόν από το να σπάσω την αναβολή, προκειμένου να παρουσιαστώ, έπρεπε να μπω και στην ιστοσελίδα του στρατού προκειμένου να συμπληρώσω κάποια στοιχεία μου, σαν ένα μίνι βιογραφικό, καθώς ο στρατός χτίζει καριέρες.

  Μια από τις ερωτήσεις λοιπόν που έπρεπε να συμπληρώσω, ήταν και το επάγγελμα μου. Σε αυτή την ερώτηση, δεν είχε ένα ανοιχτό πεδίο για να συμπληρώσεις το τι δου…

Music 101 pt2.

Music 101 pt2.

  Μαζευτείτε τριγύρω μου παιδιά μου να σας μιλήσω για ένα γαμάτο συγκρότημα που ανακάλυψα αυτή τη βδομάδα (σε ευχαριστώ πολύ αυτόματη αναπαραγωγή του youtube). Το λοιπόν.....Palaye Royale....Κάτι αδέρφια από τον Καναδά που έφτιαξαν μια μπάντα και που δεν τους αξίζει να τους γνωρίζω μόνο εγώ και η μητέρα τους, γιατί όντως παίζουν φανταστικά....Αυτά είχα να πω, το καθήκον μου το έκαναν, ψαξτε τους, ακούστε τους και αγαπήστε τους....Εις το επανειδίν.

  Όχι εντάξει, τι με περάσατε για κανέναν λιγομίλητο τύπο, που δε λέει πολλά για να το παίξει μυστήριος...Σας παρακαλώ πολύ, αφού με ξέρετε...άμα αρχίσω να μιλάω δε σταματάω. Οι Palaye Royale, που λέτε, είναι το μπάστάρδο παιδί του Jack White και των Artic Monkeys μια βραδιά που τα έπιναν μαζί με τους Mando Diao, τον Tim Burton και τον David Bowie ο οποίος και βάφτισε το τραγουδιστή. Πρόκειται για μια fashion- art rock μπάντα όπως δηλώνει η ίδια, με rock n roll στοιχεία, glam rock και garage rock. Οι ίδιοι στα βίντεο κλιπ τους…

Athens by night

Ας σας γαμησω λίγο την επόμενη φορά που θα πάτε σε ένα μπαρ ή σε ένα κλαμπ. Πάρτε ένα λεπτο και κοιτάξετε γύρω σας. Υπάρχουν πάντα τα ζευγάρια . Τα καλά και τα κακα. Αυτοί που κάθονται οι δύο τους ακοινωνητοι βαριουνται και δεν τολμούν να κοιτάξουν τον υπέροχο κωλο που μόλις πέρασε δίπλα τους . Μετά είναι τα γαμάτα γελάνε χορεύουν χλευαζουν και σχολιάζουν μαζί τους κώλους που βλέπουνε. Οι loners δεν πολυάσχολουνται με την παρέα τους και με κανέναν γύρω τους. Έρχονται τα animal party γυναίκες.και άντρες κατά παρέες χορεύουν τραγουδανε ξεσαλωνουν μαζί . Πάντα υπάρχουν οι κινητακιδες όπως εγώ τώρα . Και έρχονται οι απελπισμένοι να μας κάνουν να γελάσουμε που τους βλέπουμε η να εκνευριστουμε αν το ενδιαφέρον της βραδιάς τους είμαστε εμείς. Και μετά οι ερωτευμένοι 5 λεπτά διασκεδάζουν και τα επόμενα πέντε κοιτάνε το κενό η το κινητό τους ελπίζοντας να στείλει ο ένας, ή μια. Πόσο τους ζηλεύω εκείνους . Τους αρκεί η σκέψη, το μήνυμα σου, η ελπίδα τους δεν μπορεί να ηττηθεί από τίποτα. Δεν θ…

Μετά τις 2π.μ. γράφονται αλήθειες

Περασα την ζωή μου προσπαθωντας να καταπολέμησω αυτή την θλιψη. Χρόνια θεραπείας , αλλαγές ζωής ,χάπια . Και αυτή πάντοτε εκεί. Και δεν ξερω ποιος είναι χειρότερος αυτή που δεν με αφήνει ή εγώ που δεν την αποδέχομαι ; Και είναι αυτές οι κάποιες λίγες στιγμές που θέλω να βυθιστω σε αυτή. Και κανείς τους δεν μπορεί να το καταλάβει. Να καταλάβει την ανάγκη να βυθιστείς στην δική σου θλίψη, στο δικό σου κενό, στην δική σου άβυσσο, που δεν θα μάθεις ποτέ αν την εχτισες εσύ και οι καταστάσεις ή αν υπήρχε πάντα μέσα σου. Να βυθιστω σε αυτή και να θυμηθω, να θρηνήσω αυτούς που έφυγαν, να λησμονήσω αυτούς που έδιωξα, να βρίσω την πουτανα την τύχη μου που δεν με αγάπησε αρκετά και την μάνα μου που δεν έπαιξε μαζί μου και τον πατέρα μου που έφυγε και την κολλητή μου που είναι συνεχώς στον καλά οργανωμένο κόσμο της και εμένα που τα άφησα όλα να με γαμησουν αλλά το χειρότερο με γάμησα και εμένα στην πορεία. Τι να πω ίσως είναι στην φύση μου να τα γαμαω όλα  στο πέρασμα μου. Και δεν ξέρω αν συμβαι…